Hulphond Autisme

Hoe overleef ik de boekpresentatie ‘Een hond helpt iedereen’?

Voorkant boek 'Een hond helpt iedereen' van Sandra Dekker

Toen ik de uitnodiging kreeg voor Sandra haar boekpresentatie dacht ik eerst ‘zoiets is toch veel te eng?’. Ik had dan ook niet gedacht dat ik er heen zou gaan. Er zouden behoorlijk veel mensen komen en de kans was groot dat ik dan in paniek zou raken. Toch wilde ik er super graag bij zijn en met Joppe aan mijn zijde wilde ik het graag proberen. Als voorbereiding had ik Sandra allerlei vragen gesteld over de boekpresentatie en ik had een virtuele rondleiding door de locatie gevolgd. Zo wist ik al een beetje wat ik kon verwachten.

De boekpresentatie

Zondag 9 april was het dan zo ver. Ik ging samen met Joppe en mijn ouders naar Lisse. Het was een prachtige dag en het was dan ook behoorlijk druk op de weg. Na een uur en driekwartier kwamen we aan op de locatie. Wat was ik gespannen. We liepen eerst nog even de andere kant op om een beetje te wennen aan de omgeving. Ik zocht veel contact met Joppe en probeerde een beetje tot rust te komen. Toen liepen we naar de ingang en het was gelukkig nog rustig. Sandra kwam meteen naar ons toe om een praatje te maken, dat was prettig. Toen moesten we nog wachten op de rest. Gelukkig was het mooi weer en konden we buiten wachten. Mijn spanning bleef hoog, dus ik bleef me focussen op Joppe. Doordat het zo druk was op de weg, was bijna iedereen te laat. We moesten daardoor best lang wachten en voor mij was het wel lastig dat alles anders liep dan de oorspronkelijke planning. Gelukkig is Joppe er op die momenten voor mij.

Joppe voorkomt paniek

Toen iedereen was gearriveerd begon het. Iedereen liep naar binnen en ik bleef met Joppe en mijn ouders achteraan. We konden op een rustig plekje aan de rand blijven staan. Joppe en ik bleven veel in contact. Sandra begon te vertellen over haar boek en dat deed ze super goed. Daarna was er een demonstratie met een hulphond. Super knap wat die hond allemaal kon. Maar ondertussen nam mijn spanning toe en er kwamen alleen maar meer prikkels bij. Als mijn spanning toeneemt, kan ik dat ook goed merken aan Joppe. Hij wordt dan onrustiger en dat is voor mij een teken dat ik moet oppassen om paniek te voorkomen. Ik probeerde nog even te blijven, maar halverwege de demonstratie nam de spanning zo erg toe dat ik even weg moest uit de situatie. Ik ging met mijn vader en Joppe een rondje lopen. Langzamerhand werd ik weer een beetje rustig. Na een minuut of tien kwamen we terug en was het al bijna afgelopen. Toen was er tijd voor het signeren van boeken en een hapje en een drankje. Voor mij was het al meer dan genoeg, dus toen wij een boek hadden zijn we meteen naar huis gegaan.

Het boek

Sandra had iets heel leuks in het boek geschreven en ik ben er meteen in gaan lezen. Ik vond het boek zo interessant dat ik het in twee dagen heb uitgelezen. Na afloop was ik onwijs moe van alle prikkels en ik moest er nog wel een week van bijkomen. Maar ik ben heel erg blij dat ik dankzij Joppe ook bij dit voor Sandra bijzondere moment kon zijn.

 

Previous Post
30 april 2017
Next Post
30 april 2017

No Comments

Leave a Reply

Related Posts