Hulphond Gespot

In een kliniek mag de hond centraal staan

Hulphondencoach Sandra Dekker wil hond centraal in genezingsproces in (revalidatie)kliniek

Hondenbezitters moeten bij opname in een revalidatiecentrum of een kliniek hun hond mee kunnen nemen. Het mooiste zou zijn als in die kliniek de hond zelfs centraal staat in het genezingsproces. Want dat honden die rol kunnen vervullen staat voor de Bloemendaalse kynologische gedragstherapeut en hulphondencoach Sandra Dekker vast.

Onvoorwaardelijk

Golden Doodle Isa begroet de onbekende bezoeker met een innemende openheid en liefdevol gekwispel. ,,Honden accepteren je onvoorwaardelijk’’, zegt Sandra Dekker. ,,Een hond helpt iedereen. Als jij nu vol met brandwonden zou zitten. Je lichaam getekend zou zijn door zelfmutilatie. Jij overprikkeld zou zijn door een ernstige vorm van autisme, of door een diepe depressie in een volledige apathische staat zou verkeren. De hond heeft geen oordeel en staat open voor contact.’’

Teamtraining

Na twee afgeronde studies economie startte Dekker twintig jaar geleden als Corporate Management Trainee bij de KLM, vervulde vervolgens functies bij VNU en Connexxion en werd manager bij American Express. Ze miste in haar werk echter ’maatschappelijke zingeving’. ,,Ik heb daarom een studie afgerond die zich toespitste op hondengedrag. Tijdens deze opleiding ben ik gaan werken met mensen met een beperking en hulphonden in de vorm van teamtraining. Dat was toen nog een noviteit, maar inmiddels krijgt dit steeds meer bekendheid. Teamtraining is erop gericht om mensen vanaf de start al meer zelfstandig te laten zijn. Ze leiden hun eigen hulphond op waarbij ik vooral als coach fungeer.’’

De tijd is rijp

De ontwikkelingen die Dekker zag bij mensen met een lichamelijke of psychische beperking die met hulp van een hond hun leven weer op de rit hebben gekregen, brachten haar tot het schrijven van het boek: Een hond helpt iedereen. Een nieuwe stap zou de realisering zijn van een kliniek waar honden een centrale rol gaan spelen. ,,Op dit moment bezoek ik altijd de mensen thuis om hen te begeleiden. Het is echter een kwetsbare groep en geregeld komt het voor dat mensen een opname nodig hebben in een kliniek of revalidatiecentrum. Zij willen echter geen opname meer zonder hun hond, maar kunnen bijna nergens terecht. De tijd is rijp voor een plek waar mensen met een eigen hond terecht kunnen en met de hond aan het werk kunnen gaan.’’

Verschuiving

De regio Bloemendaal met zee, bossen en duinen zou een ideale plek zijn voor een kliniek met honden en mensen, vindt Dekker. Toen recent bekend werd dat het landgoed Duinlust mogelijk een klinische bestemming krijgt, opperde ze al haar idee. Maar vooralsnog wordt er in vastgoedontwikkeling nogal terughoudend gereageerd. In de medische wereld is de verschuiving echter al wel duidelijk zichtbaar. Dekker: ,,Het begon met geleidehonden voor blinden en doven. Daarna verleenden honden hulp bij handelingen door rolstoelgebondenen. Nu zie je steeds meer dat bekend wordt dat ze ongelooflijk goed voortijdig epilepsie-aanvallen of hypo’s kunnen aangeven. Honden worden verder ingezet bij Post Traumatische Stress Stoornissen, in het opsporen van kanker en levensbedreigende bacteriën in ziekenhuizen. Dan ben ik steeds weer oprecht verbaasd om te merken dat mensen daar nauwelijks weet van hebben.’’

Kliniek

In de kliniek zou, in Dekkers visie, vanuit verschillende medische disciplines gewerkt moeten worden. Zowel op fysiek als psychisch vlak. ,,Vanuit de kracht van de honden en zo min mogelijk gericht op medicatie. Ik ben niet tegen medicatie maar de vraag is of er altijd zoveel nodig is. Neem depressieve cliënten. In hun huidige therapie gaan ze na een nieuwe depressie naar de psychiater, die de medicatie verhoogt. Tot de volgende depressie. Die afhankelijkheid kunnen we doorbreken. Een hond krijgt altijd toegang tot de mens. Ze leven in het moment. Je kunt alles verkeerd doen en de dag erna staan ze er net zo vrolijk en kwispelend. Vanuit die verhouding kunnen nieuwe behandelingsmogelijkheden geopend worden. Ik heb een mevrouw getraind met een hulphond die al een aanvraag bij de Levenseindekliniek had ingediend. Ze had al 25 jaar een achtergrond op psychiatrisch gebied en vond het leven voltooid. Met de hond leefde ze op. Maar toen ze tijdens de opleiding een terugval kreeg en met de hond opgenomen wilde worden in de psychiatrische kliniek kreeg ze te horen dat de hond niet welkom was. Dat is wel heel erg jammer.’’

 

BRON:HAARLEMSDAGBLAD.NL

 

 

Previous Post
23 januari 2018
Next Post
23 januari 2018

No Comments

Leave a Reply