Hulphond Gespot

Hulphond redt leven

De hulphond van de Vlaamse rolstoelpatiënte Charlotte De Ghein (31) heeft vorige week haar leven gered. Toen het dier hoorde hoe Charlotte het uitschreeuwde van de pijn, rende hij met haar telefoon in zijn bek naar haar toe. Zo kon Charlotte de hulpdiensten alarmeren.

Gebrachte telefoon gaf redding

Charlotte uit het Belgische Gits kampt met de gevolgen van spina bifida. De linkerkant van haar lichaam is verlamd nadat ze als baby hersenschade opliep als gevolg van haar ziekte. Ze heeft een zwak gestel, wordt geplaagd door allergieën en weegt amper 38 kilogram. Zonder haar elektrische rolstoel en haar hulphond kan ze geen kant op. Vorige week maandagavond bewees de hond eens te meer dat zijn training van 25.000 euro elke cent waard is. “Ik maakte me zoals elke avond rond 22.30 uur klaar om met hem nog een avondwandelingetje te maken”, vertelt Charlotte vanuit haar ziekenhuisbed.” Ik ging nog even naar het toilet, maar ineens overviel me een enorme pijn. Nog nooit had ik zo’n pijn gevoeld. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf. Nadenken lukte niet meer, laat staan commando’s geven aan mijn hond. Net toen ik dacht dat ik zou flauwvallen van de pijn, zag ik mijn maatje voor me staan met de telefoon in zijn bek. Hakkelend en hortend heb ik een ambulance kunnen bellen.”

Supertrouw

Terwijl de hulpdiensten onderweg waren, heeft de hond onafgebroken aan de voordeur staan blaffen om de ziekenbroeders de weg te wijzen. Eenmaal binnen diende een arts Charlotte een pijnstiller toe, waarna de verpleegkundigen haar, nog steeds kermend van de pijn, de ambulance in hesen. “De verpleegkundigen wilden mijn hond laten meerijden in de auto van een andere hulpverlener, maar daar wilde hij niets van weten. Hij week geen centimeter van mijn zijde”, gaat Charlotte verder. “Uiteindelijk hebben ze hem toch in de ambulance moeten laten meerijden”, lacht ze.

Darmverstopping

Op de spoedeisende hulp aangekomen, ontdekten de dokters dat Charlotte met een gevaarlijke darm- en blaasverstopping zat. Daardoor werd er intern een zware druk uitgeoefend op haar andere organen. Een behandeling met pijnstillers, klysma’s en spoelingen bracht soelaas, maar het zal nog weken duren voor Charlotte weer volledig hersteld is. “Toen ik dacht dat ik doodging, ging mijn eerste en laatste gedachte uit naar mijn hond”, vertelt de vrouw geëmotioneerd. “Wat zou er met hem gebeuren als ik er niet meer was? Het klinkt misschien vreemd, maar als ik sterf, zou ik dat graag samen met hem doen. Hij betekent alles voor me”, getuigt de vrouw uit Gits.

De hond verblijft momenteel bij haar moeder. “Al heeft hij de eerste nacht wel moeten doorbrengen op het politiebureau”, besluit Charlotte. “Omdat hij me miste, heeft hij de boel blijkbaar grondig op stelten gezet. Eén ding weet ik zeker: als we weer samen thuis zijn, ga ik hem compleet verwennen. Ik heb mijn leven aan hem te danken. Hij verdient een heleboel extra knuffels.”

 

BRON:AD.NL

Previous Post
4 maart 2017
Next Post
4 maart 2017

No Comments

Leave a Reply