Hulphond

Op zoek naar mijn hulphond

Hulphond Anoki en baasje Natasja

Graag stel ik me voor; Ik ben Natasja Koeckhoven, 41 jaar, getrouwd met Edwin en heb twee kinderen, van 8 en 11 jaar. Ook heb ik al 12 jaar de ziekte van Pompe, een ongeneeslijke progressieve spierziekte. Mijn spieren kunnen bijna geen energie omzetten, hierdoor ben ik altijd moe en heb ik beperkte spierkracht. In de praktijk betekent dit dat ik veel gebruik maak van een elektrische rolstoel en andere hulpmiddelen. Ik word nooit meer beter en weet dat mijn lichamelijke conditie steeds verder zal verslechteren. Toch probeer ik alles zo positief te benaderen en steek mijn energie in mijn gezin, mijn dieren en mijn vrijwilligerswerk.

Een schotse collie

Vorig jaar besloot ik op zoek te gaan naar een (nieuwe) hulphond. Ik wilde graag een schotse collie uit een Amerikaanse werklijn. Liefst niet een hele jonge pup. Dit bleek nog een pittige zoektocht te worden, maar het is gelukt! Ik heb een schotse herder gevonden die aan het wensenlijstje voldeed. We vonden hem via andere fokkers op Mallorca en hij heet Anoki. De schotse herder vereniging heeft geholpen met het checken van de lijnen en de gezondheid in zoverre dat mogelijk was.

We besloten zelf naar Mallorca toe te gaan om te kijken of er ook een klik was tussen de hond en mij. De fokker was zeer meewerkend en heeft veel voor ons geregeld. Zo kwam zij ons met Anoki ophalen van het vliegveld op Mallorca. Ik zag hem in de aankomsthal; hij kwam meteen naar me toe, ging tegen me aanzitten, keek me aan en raakte me zachtjes aan met zijn neus. Het was een heel bijzonder moment en beide wisten we het meteen, de klik was er! De fokker had geregeld dat we in een appartement konden waar Anoki ook bij ons kon blijven. Zo konden we verder aan elkaar wennen. Hij liep eigenlijk meteen netjes mee naast de rolstoel en liet zien dat hij veel aandacht had voor mij. Ik had het zelf opeens heel moeilijk en was erg onzeker, maar Anoki bleef aangeven, ik hoor bij jou en ik ga met je mee naar Nederland.

Met de fokker konden we goede afspraken maken dat Anoki terug zou gaan als in Nederland bleek dat hij niet geschikt zou zijn.

Wennen in Nederland

Eenmaal terug in Nederland was het heel erg wennen voor ons beide. Anoki was wat onzeker door de verhuizing en de ‘cultuurshock’ en ik moest heel erg wennen aan weer een grote hond aan mijn zijde. Anoki blafte in het begin veel, waar ik me dan weer rot van schrok. Gelukkig wilde Sandra, mijn trainster, snel meekijken en gaf ze ons tips voor de eerste maanden om samen te groeien tot een team.

We hebben beide heel hard ons best gedaan. We hebben veel gewandeld en beide hebben we onze onzekerheden laten varen. Elke dag groeier we nog dichter naar elkaar toe. Dit voelt echt super en we hebben nu veel meer rust samen.

Studiebeurs voor een hulphond

Het werd dus tijd om het geld voor de opleiding van Anoki bij elkaar te gaan inzamelen, want de zorgverzekering vergoed in mijn situatie de hulphondenopleiding niet. Ik heb ondertussen een crowdfund opgestart via de 1%club, een studiebeurs voor een hulphond. En dat loopt heel goed, klik maar op de link: https://onepercentclub.com/en/projects/studiebeurs-voor-een-hulphond

We zijn nu al op ruim 70% van het doelbedrag en gaan vol vertrouwen verder met het laatste stuk. Hiervoor organiseren we allerlei evenementen en acties om het geld in te zamelen zoals huiskamerconcerten, gastlessen, fotoshoots en workshops. Het is een mooie manier van geld inzamelen omdat het iedereen iets oplevert; een prachtig muziekconcert of mooie foto’s en voor mij een mooie bijdrage voor Anoki’s studiebeurs. Wil je meedoen? Dat kan! Steun ons via de crowdfund of start je eigen actie.

Ik hou jullie op de hoogte van onze ontwikkelingen via deze gastblogs!

Previous Post
30 maart 2017
Next Post
30 maart 2017

No Comments

Leave a Reply