Hulphond

Signaleren, zo werkt het bij King

Hulphond King signaleert een hypo bij zijn baas

Het signaleren is een van de meest belangrijke taken van King. Het is de taak waar ik het meest dankbaar voor ben. King signaleert te lage bloedsuikers. Ook signaleert hij stress en pijnaanvallen.

Glucose daling

Door de afwijking die ik heb aan mijn stofwisseling ben ik niet in staat mijn bloedglucose op een juist niveau te houden. Ik ben geen diabeet dus helaas helpt medicatie niet. Dit zorgt er voor dat op de meest gekke tijdstippen mijn glucose naar beneden zakt. Vaak ver naar beneden. Omdat ik dit niet van te voren weet, raakte ik voorheen vaak in de meest vervelende situaties. Doordat ik elke keer zo overvallen werd belandde ik te vaak in het ziekenhuis. Gelukkig was daar King.

De eerste signaleringsmomenten

King is uit zichzelf begonnen met signaleren. Ik weet nog heel goed het moment dat hij rond de 6 maanden oud was en als een malle begon te piepen en te gillen. Ja, mijn herder kan gillen. Hij zat in de bench. Ik weet nog dat ik schrok. Zal hij met zijn poot vast zitten? Dat bleek niet zo te zijn. Niet veel later volgde een hypo. Dit gedrag herhaalde zich een aantal weken. Pas na een tijdje dacht ik “er lijkt wel een verband te zijn”. Ik ben dit gedrag op advies gaan bijhouden. Elke keer voorafgaand aan een hypo bleek King te reageren. Zo’n 20 minuten van te voren gaf hij een seintje. Ik ben dit gedrag van King enorm gaan belonen. Kaas, worst en vooral knakworstjes deden het goed. Ik hoopte op deze manier King te leren om voor een hypo zijn gedrag te herhalen. Dit heeft hij heel goed opgepakt.

De wijze van signaleren veranderde

Naarmate King ouder werd veranderde de manier waarop hij signaleerde. Hij begon enorm naar me te kijken. Te fixeren. Soms vond ik dat in het begin zelfs een beetje eng. Zo enorm kon hij naar me staren. Ik was niet gewend dat een hond je zo aankeek. Op de foto zie je dat hij naar me toe komt en me aankijkt. Het tweede wat hij deed, was met zijn kop of poten tegen me aanduwen. Op die manier moet ik echt wel luisteren.

Wat doe ik

Ik reageer dan direct. Ik bedank hem, geef hem een knuffel en we zoeken een veilige plek op. We leggen de medicatie klaar, proberen wat te eten en ik breng mijn man en mijn vriendinnen op de hoogte. Zo weet iedereen dat er eventueel wat kan gebeuren en ik mogelijk alarm kan maken. Ik heb thuis een persoonlijk alarm, wat ik kan gebruiken om de ambulance heel snel te laten komen. King kan inmiddels deze knop ook indrukken.

Samen de hypo doorleven

Op deze manier doorleven wij de hypo. Zo samen. King wijkt niet van mijn zijde af. Ik probeer tijdens deze aanvallen mijn focus compleet op King te houden. Ik aai hem, let op zijn ademhaling en probeer me volledig af te sluiten van de rest van de wereld. Als mijn suiker weer omhoog gaat val ik vaak in een soort van slaap. Mijn lijf lijkt zich opnieuw op te starten. Als dit voorbij is, gaat King meestal even naar buiten. We wonen achter vrij, met water en gras, dus hij kan even rennen, plassen en alles van zich af schudden. Dit is belangrijk, ik merk dat hij dit nodig heeft.

Uitbreiding van taken

Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder. King zijn signaleertaken zijn uitgebreid. Hij signaleert niet alleen hypo’s, maar reageert ook van te voren op pijnaanvallen of stress. Ik kan niet goed tegen drukte, alhoewel ik dit ook altijd erg leuk vind. Als ik over mijn grenzen heen dreig te gaan merk ik dat direct aan King. Hij luistert niet meer, weigert te komen, en wordt zeer onrustig. Een duidelijk signaal van zijn kant.

Dankbaar

Dat heeft me in die 2,5 jaar tijd al heel veel opgeleverd. Minder ziekenhuis, minder ambulance, meer rust, meer energie en vooral veel minder vaak moeten bekopen. Ik ben meer in balans. Het is voor mij daarom extra belangrijk om King bij me te hebben. En ook extra belangrijk dat mensen King met rust laten. Wat als hij afgeleid wordt en daarom een signaal mist?

Elke dag opnieuw ben ik hem dankbaar voor zijn talent.

Previous Post
19 december 2017
Next Post
19 december 2017

No Comments

Leave a Reply